En primeiro lugar, conmemoraremos a Revolución dos Caraveis portuguesa organizando un Cine - Fórum no que proxectaremos a película “Capitáns de abril” e contaremos coa participación da catedrática Margarita Ledo Andión. O acto terá lugar o mércores 25 de abril, ás 16:30 na Aula de Visionado 2 da facultade de Ciencias da Comunicación

Có gallo do 1º de maio, temos organizada unha charla có título “A Precariedade Laboral no Xornalismo”.  Nela participarán Santi Alvite, delegado sindical da CIG na CRTVG e Miguel Túñez, decano da facultade da nosa facultade. Esta actividade terá lugar o día 3 de maio ás 12:00 na Aula de Visionado 1

Por último, para o día 8 de maio, temos unha charla impartida polos tres galegos participantes no Foro Social Mundial: Xabier Macías, Camilo Nogueira e Xosé Manuel Beiras. Será ás 12:00 na nosa facultade, a aula aínda está por confirmar.

Sen máis, animarvos a que participedes en todas e cada unha das nosas actividades, que tanto tempo e esforzo nos levou preparar.

Polonia paranoica, por Ignacio Ramonet

Chámanas “leis de lustración”. É dicir, de purificación ritual, segundo o dicionario. O que, neste país onde o catolicismo está cravado á historia, non deixa de ter unha profunda significación de arrepentimento e penitencia. En virtude desta lei votada en outubro de 2006 e que entrou en vigor o pasado 15 de marzo, setecentos mil polacos terán que confesar se colaboraron cos comunistas de 1945 a 1989. Tódolos altos funcionarios, profesores, avogados, directores de escola e xornalistas nados antes de agosto de 1972 teñen tempo até o 15 de maio para confesa-lo seu pecado.

Todos teñen que encher un formulario e contestar á pregunta: “Colaborou vostede en segredo conscientemente cos antigos servizos de seguridade comunistas?”. Terán que entregalo ao seu superior xerárquico que o dirixirá ao Instituto da Memoria en Varsovia. Este Instituto verificará nos seus arquivos e entregará un certificado de “limpeza política”. No caso de que se probe a colaboración, os xornalistas que traballen en servizos públicos serán automaticamente despedidos. Quen se negue a responder, ou de quen se probe que mentiu, arríscase a unha pena de prohibición de exerce-la súa profesión durante dez anos.

Esta lei delirante, que escandaliza á Unión Europea, reduce por comparación ao maccarthismo de Estados Unidos da década de 1950 a un anticomunismo de afeccionados. Constitúe o principal dispositivo dunha furiosa caza de bruxas lanzada polas autoridades dende que en outubro de 2005 accedera ao poder en Polonia o presidente conservador Lech Kaczynski e o seu irmán xemelgo Jaroslaw como primeiro ministro.

Moitos polacos consideran que esta lei é contraria á Constitución, porque obriga aos cidadáns “a demostrar que non fixeron o que non fixeron”. Podería resultar invalidada polo Tribunal Constitucional que pronunciará o seu veredicto a comezos de maio.

A coalición de dereitas, católica e nacional, que goberna Polonia, composta por tres partidos: Lei e Xustiza (dos irmáns Kaczynski), Autodefensa (dos medios agrarios) e a Liga de Familias Polacas, aplica unha preocupante política de enérxico regreso á “orde moral”. Acorde có seu espírito, Roman Giertych, viceprimeiro ministro, ministro de Educación e xefe da Liga de Familias Polacas, ven de depositar un proxecto de lei homofóbica que suscitou outro alboroto internacional e as protestas de organismos de dereitos humanos. Segundo ese proxecto, que estaría listo nun mes, toda persoa que nun estabelecemento escolar ou universitario revele a súa condición de homosexual, “ou calquera outra desviación de índole sexual”, exporíase a unha multa, ao despido ou a unha pena de cárcere.

O pai do ministro, Maciej Giertych, deputado europeo da Liga de Familias, xa suscitara o pasado mes de febreiro unha tormenta de condenas despois de publicar un folleto antisemita, costeado polo Parlamento Europeo e có seu logo, onde se afirmaba por exemplo que “os xudeus crean eles mesmos os seus guetos”, e que “o antisemitismo non é racismo”.(2)

Estas decisións de purificación anticomunista, así como os intentos de regreso a unha orde moral autoritaria, ocultan, tanto en Polonia como en certa medida en Ucraína, Lituania e outro países do Este, unha sorte de repulsiva nostalxia do período de preguerra, cando o racismo se ostentaba descaradamente. Gañados polo revisionismo do ambiente, hai quen non dubida en glorifica-la colaboración có III Reich hitleriano contra a Unión Soviética, hoxe oficialmente desacreditada.

Sen dúbida neste espírito, valorando, como moito medios de comunicación, que a Rusia de Vladimir Putin non é máis que a prolongación encuberta da antiga URSS, Varsovia declarouse favorábel a instalar no seu territorio un escudo antimísiles concibido polo Pentágono para protexer a Estados Unidos. Sen dignarse a consultar cós seu socios da Unión Europea, nin sequera cós membros da OTAN.

O cal demostra que en política a paranoia pode non só levar á atrofia espiritual. Senón tamén a certo xeito de traizón.

Notas:

(1)  El País, Madrid, 20 de marzo de 2007

(2) Le Figaro, París, 17 de febreiro de 2007

Pero estas últimas eleccións non se caracterizaron por un enfrontamento entre PLQ e PQ. Unha forza até agora moi reducida, a Acción Democrática do Quebec, entrou arrasando no clube dos partidos maioritarios, suplantando ao PQ e situándose coma segunda forza política. Deste xeito, a torta parlamentaria desta nación quedou así:

2007
Partido Liberal do Quebec: 46 deputados PLQ: 74

Acción Democrática do Quebec: 43 deputados ADQ: 5
Parti Québécois: 36 deputados PQ: 46

2003

Partido Liberal do Quebec: 74 deputados

Acción Democrática do Quebec: 5 deputados

Parti Québécois: 46 deputados

Está na man da ADQ decidir con se formará goberno con algunha dos outros partidos, ou se deixara que o PLQ goberne en minoría. É importante destacar que dende 1878, non houbo no Quebec un mandato no que non houbese maiorías absolutas, polo que estamos ante un feito sen precedentes.

Supoño que vos preguntaredes que fixo a ADQ para pasar de 5 escanos a 43. Pois sinceiramente non o sabemos, quizais o pobo do Quebec estaba farto de ter que decidir sempre entre soberanismo ou unionismo e optaron por unha forza intermedia (lembremos que a ADQ, ademáis de ser conservadora, é autonomista).

Aínda que na nosa facultade estudamos xornalismo e deberiamos de ser imparciais, cóstanos disumula-la nosa predilección polo Parti Québécois, a quen animamos a que siga loitando pola liberación da súa nación, onde xa tantos logros conseguiron

Nas últimas semanas, estivemos argallando unha serie de novas actividades para dinamiza-la nosa facultade e para continuar loitando por un ensino público, galego, democrático e de calidade. Entre elas, atópase este blogue, que nos permitirá non só irvos pondo ao día do que facemos, senón que queremos que sirva para informarvos do que ocorre no día a día da facultade e que sexa un lugar no que se fale dos aspectos máis salientábeis da actualidade social e política.

Por outro lado, gustaríanos facer un chamamento a todo o estudantado nacionalista e de esquerdas, para que se organice, estude e loite polo que cree. Porque non hai nada máis forte e con maior capacidade transformadora, que unha sociedade formada e con ideas. Para iso estamos os CAF, para canaliza-las ansias de cambio do estudantado galego.

Sen máis, recibide un saúdo nacionalista e de esquerdas

Se queres unirte aos CAF, contacta con nós en cafcomunicacion@hotmail.com